บันทึกของรอร์ชาช
12 ตุลาคม ปี1985
ซากสุนัขตายในตรอกเมื่อเช้า มีรอยรถทับท้องแตก เมืองนี้หวาดหวั่นในตัวผม เพราะผมเห็นแก่นแท้ของมัน ชีวิตเมืองเหมือนท่อระบายน้ำ ท่อที่เปี่ยมปริ่มด้วยเลือด แล้วเมื่อไหร่ที่ร่องรูระบายติดตัน น้ำก็เอ่อท่วมมนุษย์ ความโสมมจากบาปและฆาตกรรมที่สั่งสมมาจะลอยฟ่องเอ่อถึงเอว โสเภณีและนักการเมืองจะแหงนเงยร้องตะโกนว่า ช่วยด้วย ผมจะกระซิบตอบว่า "ไม่"
โลกทั้งใบจะมายืนอยู่ปากเหว มองลงไปยังนรกโลหิต เหล่าเสรีชน ปราชญ์เมธี
เหล่าผู้คารมคมคาย จู่ๆก็จะชะงักงัน มิปากปริปากคำใด
เบื้องล่างเรานครเน่าแห่งนี้ กรีดร้องราวกับโรงประหารที่เต็มไปด้วยเด็กปัญญาอ่อน
คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวโลกีย์และมโนธรรมอันต่ำทราม
คืนนี้คอมมีเดี้ยนสิ้นใจในนิวยอร์ก มีคนรู้เบื้องหลัง มีผู้รู้เห็น
บันทึกของรอร์ชาช
13 ตุลาคม ปี1985
เวลาสองทุ่มครึ่ง
ได้เจอไดเบิร์กแล้วรู้สึกขมในลำคอ ไอ้ป้อแป้ขี้แพ้เอาแต่นั่งหงออยู่ใต้ถุนบ้าน ไฉนเหลือพวกเราน้อยนักที่ยังสู้ ยังฟิต และไม่มีอาการทางจิตผิดเพี้ยน ไนท์อาวล์รุ่นหนึ่งไปเปิดอู่ซ่อมรถ ซิลค์ สเปคเตอร์รุ่นหนึ่งกลายเป็นนางโลมอ้วนชรา สิ้นลมในรีสอร์ทพักใจวัยทอง ดอลลาร์ บิลก็ซุ่มซ่ามผ้าคลุกเข้าไปติดในประตูหมุนเลยโดนยิงตาย ชิลลูเอทโดนเก็บ เหยื่อจากการใช้ชีวิตแบบผิดเพศ มอธแมนก็หลี้ภัยไปอยู่ชนบท
เหลืออีกสองชื่อในรายการเท่านั้น ทั้งคู่แชร์ส่วนตัวห้องกันอยู่ในศูนย์วิจัยทางทหารร็อกกี้เฟลเลอร์ งานนี้ต้องไปเยือน ต้องไปบอกเจ้ามนุษย์คงกระพันให้รู้ว่า
มีคนวางแผนจะปลิดชีวิตเค้า
บันทึกของรอร์ชาช
16 ตุลาคม ปี1985
วิเคราะห์เรื่องมอลอกห์ดูแล้ว อาจเป็นเรื่องยกเมฆ แผนการล้างแค้น เขาอาจคิดไว้ตอนที่ยังอยู่ในคุก และถ้าเป็นจริง เรื่องอะไรกันที่ทำให้คอมมีเดี้ยนกลัวได้ถึงขนาดร้องไห้ต่อหน้ามอลอกห์ เขาได้เห็นอะไรแน่ รายชื่อที่เขาพูดถึงอีก เอดเวิร์ด เบลคหรือ คอมมีเดี้ยนเกิด1918 ถูกฝังในสายฝน ฆาตกรรม พวกเราต้องเจออย่างนี้เหรอ ไม่มีที่ให้เพื่อน มีแต่ดอกไม้อำลาจากศัตรู อยู่อย่างรุนแรง ก็ตายอย่างรุนแรง เบลคเข้าใจดี ว่ามนุษย์นั้นป่าเถื่อนอยู่ในสันดาน ถึงแม้ว่าจะพยายามตกแต่งเปลือกนอก เพื่ออำพรางเนื้อหนัง เบลคเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของสังคม เลือกจะเป็นตัวตลกของสังคม เป็นตัวโจ๊ก
ทำให้นึกถึงโจ๊กเรื่องหนึ่ง ชายคนหนึ่งไปหาหมอ บอกว่าเขาซึมเศร้า ชีวิตช่างโหดร้ายแสนสาหัส รู้สึกเดียวดายอยู่ในโลกที่คุกคามชีวิต หมอตอบว่ารักษาง่ายนิดเดียว ยอดจำอวดพาลิอาชี่มาเปิดโชว์ไปดูสิ จะได้หายจิตตก ชายคนนั้นร้องไห้โฮออกมา แต่หมอครับ เขาตอบ ผมเนี่ยแล่ะ พาลิอาชี่ ฮาระเบิด คนดูขำกลิ้ง กลองรัวปิดท้าย ปิดม่าน
บันทึกของรอร์ชาช
21 ตุลาคม ปี1985
เห็นไดเบิร์กกับจูปิเตอร์เดินออกมาจากร้านอาหารที่แยก 43 ตัด7 ไม่ใส่หน้ากาก เขาไม่รู้หรอกว่าเป็นผม ชู้รักเหรอ หรือสาวเจ้าขยี้ตัวใจแมนฮัตตันให้เขาหลบหลี้หนีหน้า เพื่อเปิดช่องให้ไดเบิร์ก แต่คนอย่างแมนฮัตตันมีหัวใจไว้ให้ขยี้ด้วยเหรอ
คนที่มาฆ่าไวท์เป็นพวกสวะในเมือง มีชื่อว่า รอย เชส ผมเจอเบาะแสในอพาร์ตเม้นมัน เหมือนมันจะทำงานให้กับ ปิรามิด ทรานเนชั่นเนล ผมเคยเห็นโลโก้นี้มาแล้ว ที่ห้องมอลอกห์
บันทึกการตรวจสภาพจิตของรอร์ชาช
ถ้าอยากจะรู้เรื่องรอร์ชาช จะเล่าเรื่องรอร์ชาชให้ฟัง ผมเคยสืบคดีลักพาตัวคดีหนึ่ง คดีแบร์โรส เด็กหญิงวัยหกขวบ ตอนนั้นผมยังหนุ่ม ยังใจอ่อนกับพวกคนร้าย ปล่อยให้รอดชีวิต หักแขนคนเพื่อให้ได้ข่าว สาวไปจนถึงรังที่กักตัวเหยื่อ รู้ว่าเหยื่อมาที่นี่ แต่พอค้นจนทั่วแล้วก็ไม่เจออะไรเลย แต่แล้วก็รู้ว่าอยู่ไหน กว่าฆาตกรจะกลับมาก็มืด มืดเท่าที่จะมืดได้ แขนผมสั่นด้วยแรงทุบตี เลือดอุ่นกระเซ็นอาบหน้า
คืนนั้น วอล์เทอร์ โคแวกได้ตายตามเด็กผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว หลังจากนั้นก็มีแต่รอร์ชาช พระเจ้าไม่ใช่เหตุที่ทำให้เด็กคนนั้นต้องตาย ดวงไม่ได้หั่นศพเธอ โชคชะตาไม่ได้โยนศพเธอให้หมา ต่อให้พระเจ้าเห็นทุกอย่าง ท่านก็ไม่เห็นทำอะไร ผมเลยได้รู้ ไม่ใช่พระเจ้าที่ลิขิตอะไร คนนี่แหละ
บันทึกของรอร์ชาช บันทึกสุดท้าย
ไวท์อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด ทำไม เค้าตั้งหวังสิ่งใด นึกภาพไม่ออกว่าจะมีศัตรูที่ร้ายกว่านี้ได้ เคยล้อกันว่าเขาเร็วมากจนคว้ากระสุนได้ เขาอาจฆ่าเราสองคนหมกไว้ในหิมะ และจุดปลายทางของเราแอนตาร์กติก้า ไม่ว่าผมรอดหรือตายขณะที่คุณอ่านนี้ ก็หวังว่าโลกจะอยู่รอดจนกระทั่งบันทึกนี้ไปถึงมือคุณ ชีวิตผมไม่มีคำว่าประณีประนอม และพร้อมเผชิญความมืดทมิฬโดยไม่อิดออดหรือเสียใจ
รอร์ชาช
1 พฤศจิกายน
ชอบมากเลยคับ เป็นฮีโร่นักสืบ ในดวงใจผม้ลย
ตอบลบ