"ชาว Rock เล่น เพียงสามคอร์ด ต่อหน้าผู้คนสามล้าน
แต่ชาว Jazz เล่นสามล้านคอร์ด ต่อหน้าผู้ชมสามคน"
นั่นเป็นคำเปรียบเปรยที่นักดนตรีใช้หยอกล้อกัน มันไม่ได้หมายความว่า
มือกีต้าร์ขาร็อคอย่าง Zakk Wylde จะเก่งน้อยกว่า Joe Pass
แต่มันหมายถึงสิ่งที่แตกต่างกันในด้านดนตรี รสนิยม และเทคนิค
ผมใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งเหล่านี้มานาน มีสไตล์ที่ชอบและไม่ชอบ
ผมไม่เคยดูถูกดนตรีที่ไม่ชอบ ว่ามันห่วย ผมแค่ไม่ชอบมันเท่านั้น
ในทางตรงกันข้ามยังคงมีคนบางพวกที่เรียกตัวเองว่านักดนตรีอย่างเต็มปาก
แต่กลับดูถูกเหยียดหยามดนตรีของคนอื่น
คนพวกนี้น่ารังเกียจมากในสังคมดนตรี
......................................................................................................................
ผมลาออกจากงานเก่าที่ทำอยู่มาหลังจากช่วงปีใหม่
เพราะปัญหาสุขภาพ มันเป็นงานที่รายได้ดี แต่ยอมรับเลยว่าไม่มีความสุข
ตลอดเวลาที่ว่าง ผมมีโอกาสจับกีต้าร์อีกครั้ง
กีต้าร์ทุกตัวของผมเปล่งเสียงทีแหบแห้งออกมา
ราวกลับคนที่พึ่งตื่นนอนแล้วยังไม่ได้บิดขี้เกียจ พวกมันยังคงทำหน้าที่ได้ดี
ไม่เหมือนเจ้าของมัน ที่ทำแต่งานจนลืมความสุขของตัวเองไป
พอมือหยาบๆสัมผัสลงบนคอกีต้าร์ ไอเดียต่างๆก็หลั่งไหลออกมา
ผมมีเวลาได้คิด ได้แต่ง ได้หาแรงบัลดาลใจ ได้นั่งคุยกับมือกลอง
ได้รู้ว่าการเขียนเนื้อเพลงมันยากบรรลัย
งั้นเอาเป็นว่าเราจะทำดนตรีก่อน ทางคอร์ดที่ผมปลื้อที่สุดตั้งแต่เล่นดนตรีมา
ได้ถูกนำไปวางในท่อนฮุคของเพลง
G/D/Em/C
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ?
แต่ปัญหามันอยู่ที่เนื้อเพลง (ล้วนๆ) เพราะมันไม่รู้จะเริ่มยังไง
สิ่งที่คุณจะเจอ ตอนที่คุณหัดเขียนเพลงครั้งแรกคือ คุณจะนั่งขำสิ่งที่คุณเขียน
และผมก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ สรุปจมอยู่กับมาเป็นเดือนๆ จนเกือบจะถอดใจ
ยอมรับว่ามันมีเหตุการณ์หนึ่งซึ่งสร้างแรงบัลดาลใจ
เช้าวันที่ 17 มีนาคม 2557 ผมท้อแท้ สิ้นหวัง รู้สึกเหมือนแบกโลกเอาไว้ทั้งใบ
เช้านั้นผมหยิบกีต้าร์ขึ้นมาแล้วเล่นมันออกมาด้วยความเครียดทั้งหมดที่ผมมี
G/D/Em/C ถูกเล่นวนอยู่ ซ้ำๆ รุนแรง และรุนแรงมากขึ้น
ทันใดนั้นเอง
"ต่อให้วันพรุ่งนี้.... ฉันต้องไม่เหลือใคร ฉันยอมรับมัน..."
"ขอแค่ในวันนี้.... ให้ฉันได้ทำตามฝัน..... เจ็บเท่าไหร่จะไม่ยอมแพ้"
ในที่สุดมันก็มา และที่สำคัญคือ มันไม่ใช่เพลงรัก เยส !!!!
กูไม่ได้เขียนเพลงรัก !!!!
ผมหยิบกระดาษและปากกามาจด พร้อมอัดเสียงตัวลงคอมพิวเตอร์เพราะกลัวจะลืมเมโลดี้
นั่งบี้กับมันจนเสร็จ ไม่น่าเชื่อกับเพลงที่ทำมาสามเดือนไม่กระเตื้อง
บทจะมา มันก็มาจากไหนไม่รู้เยอะแยะ
ผมรีบบึ่งไปที่ Studio Indy (มันเป็น ฐานทัพ ห้องอัด และที่พักพิงยามยาก)
ผมร้องให้มือกลองฟัง เราเรียกตัวนักร้องมา บรีฟกันอยู่ไม่นาน
ดนตรีที่เราทำขึ้นมาเองมันก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง
...สำเร็จ...
เกือบ 20 ปีที่เล่นดนตรีมา ในที่สุดผมก็มีเพลงเป็นของตัวเอง
ถึงมันจะไม่ใช่เพลงที่เลิศเลอ แต่ผมเชื่อว่ามันเป็นการเริ่มต้นที่ดี
ทุกอย่างลงตัว แต่ก่อนจะกลับผมก็นึกขึ้นได้ว่า
"สัสเอ๊ย เพลงแม่งไม่มีชื่อ"
.....................................................................................................................................
พี่เตยหล่อจัง
ตอบลบ